Waarom 1 september ook voor ouders zonder schoolgaande kinderen een moeilijke dag is

Net zoals de winter in Game of Thrones er nu eindelijk is - serieus, hoe lang hebben we daarop moeten wachten -, lijkt er ook aan dat andere gevreesde moment geen ontkomen meer aan: 1 september, de start van het schooljaar staat letterlijk klaar om door onze 'wall van ontkenning' te breken.

Voor ouders die net als ik nog geen schoolgaande kinderen hebben, voelt het allemaal een beetje vreemd, die heisa rond de eerste schooldag. Voor ons is het immers een dag als alle anderen. Mijn kinderen breng ik naar de crèche, zullen daar een mooie dag beleven en worden ’s avonds weer opgehaald. Dezelfde routine op 4 juli, 29 augustus en ja hoor, op 1 september. En toch heb ook ik 1 september-stress. Want dan is het vakantiegevoel weg.

Trui zonder uitgesmeerde boterham

Vanaf dan is iedereen weer op pad, op hetzelfde moment, naar dezelfde plek, met hetzelfde doel. De omgeving van de crèche wordt te mijden tussen 8 uur en 8.30 uur omdat auto’s , volwassenen en kinderen zich allemaal een weg banen naar dezelfde schoolpoort.  Als ik dan toch rond dat uur passeer, zal mijn haar moeten gekamd zijn, want dan zijn er al Moeders en Vaders die ik ken. En eigenlijk ook niet ken.

Dan zal ik een trui moeten dragen zonder melkvlekken of uitgesmeerde boterham, want misschien komt het wel tot een Gesprek. En ik zal me misschien dat tikkeltje schuldiger voelen als ik mijn kinderen om 7u afzet, omdat de afwezigheid van andere kinderen me erop wijst dat dit een ontiegelijk vroeg uur is. Maar eerlijk: dat hebben ze zelf in de hand. Ik wil gerust tot 7.30 uur slapen, ware het niet dat ze om 5 uur al om melk beginnen te jammeren.

Laatste keer op afstand

Maar wat nog het meeste knaagt, is dat het de laatste keer is dat ik vanop afstand naar de stress kan kijken die 1 september met zich meebrengt. Millie is deze zomer 2 jaar geworden en volgend jaar zal ook zij met haar boekentasje klaarstaan. Wat zou ze aandoen? Zou ze al meer haar hebben, zodat ik een staartje kan maken? Zou ze tegen dan broekkousen leuk vinden of blijft het een gevecht?

Gelukkig is er nog Toots. Die is zelfs nog geen jaar op 1 september. Oké, 11 maanden en 3 weken maar dat is dus geen jaar. En zelfs op 1 september 2018 is hij in mijn ogen nog een piepkleine baby die ik kan afzetten in de crèche. Net zoals Millie dit jaar nog heel even een piepkleine baby is, tegenover al die grote jongens en meisjes van de school. Veel moed, mede-ouders.

Ook wij, de ouders met baby’s , leven met jullie mee.

 

Op Zappy deelt Lisa haar verhalen en tips. Volg haar op Instagram voor meer!