Pleegzorg: een onzeker maar dankbaar bestaan.

Beeld: Pexels
Het is zondagochtend en ik ben druk bezig in de keuken. Ik maak een ontbijt klaar dat vandaag net iets uitgebreider is dan normaal en roep “Komen eten!” Het speelgoed wordt direct neergegooid (waarom netjes opruimen, nietwaar?) en ze rennen naar de keuken. “Oh mama, wil je dat elke dag doen? Ik vind dat zo gezellig!” roept Lotte enthousiast.  “Oeh veel!” kan Robbe nog snel zeggen voordat hij op zijn stoel klimt. Het is inderdaad gezellig, even rustig ontbijten, niemand die zich moet haasten om naar het werk te gaan en de kindjes zijn ook blij.

“Robbe, ik mag het roze bordje!” snauwt Lotte. “Jij hebt altijd al het roze bordje!” zegt Robbe boos. Gedaan met de rust. De broodjes vliegen van de ene naar de andere kant en met tweeën trekken ze aan hetzelfde chocoladebroodje, want dat ene broodje ziet er natuurlijk veel lekkerder uit dan al die anderen… Om gek van te worden? Inderdaad! Maar toch ben ik gelukkig om deze momenten die bij ons gezinnetje horen. Dankzij pleegzorg genieten wij nu ook van het drukke, hectische, maar nooit saaie gezinsleven…

Gemengde reacties

Als ik mensen vertel dat ik pleegmama ben, gebeuren er meestal twee dingen. Het eerste is dat je de bewonderende reactie krijgt hoe mooi het wel niet is dat we op die manier een kindje een plekje in ons warm nestje geven. Vrij snel daarna komt de tweede reactie en verdwijnt de blijdschap van hun gezicht en volgt de vraag: “Oh nee, wat als ze terug moeten naar hun ouders? Wat als ze die weer opeisen?”

Ik begrijp de vraag heel goed hoor, het was immers om die reden dat we nog anderhalf jaar gewacht hebben eer we definitief het besluit namen om voor pleegzorg te gaan. Voordat we Lotte in huis kregen zei ik tegen de mensen om ons heen: “Ach we zullen wel zien wat de toekomst brengt.” Maar toen we op 29 november 2010 thuiskwamen met die wolk van een baby, die zo heerlijk lag te slapen in haar wiegje, schoot diezelfde vraag door mijn hoofd: “Wat als ze terug moet?” 

Bij beide kinderen is er sprake van een gedwongen plaatsing: de jeugdrechter nam dus de beslissing dat ze bij ons zouden wonen en niet bij hun ouders. Zomaar terug opeisen is dus al niet aan de orde. Voorlopig is er van terugkeer naar huis geen sprake en ik moet toegeven dat dat inderdaad wel veel rust geeft.

Bezoekmomenten van de echte ouders

Maar pleegzorg is nu eenmaal geen adoptie, het blijven de kinderen van hun ouders. Ook zijn er bezoekmomenten met hen. Bij Lotte is dat slechts 3 keer per jaar, bij Robbe ongeveer 2 keer per maand. Hoewel 3 keer per jaar te weinig lijkt om een band op te bouwen, zie ik dat Lotte heel veel van haar mama en papa houdt. Ze beseft dat ik de ‘zorgmama’ ben en dat haar moeder de ‘buikmama’ is. Ze weet dat ze van ons allebei mag houden, ze hoeft niet te kiezen. Dat vind ik belangrijk want het laatste dat ik zou willen is dat ze tussen twee vuren in komt te staan.

In het begin vond ik de bezoeken heel confronterend hoor, dan zat ik op de terugweg naar huis te janken in de auto terwijl ik dacht: “Tja Lindsay, je zal nooit haar mama zijn.” Ondertussen ben ik ervan overtuigd dat een kind twee mama’s en papa’s kan hebben. Ik ben degene die weet hoe ze getroost kan worden, ik ben degene die weet dat ze met haar vingertjes aan haar shirtje begint te friemelen als ze moe is en ik ben degene die haar vertelt dat ze mag gaan dromen over het magische zeemeerminneneiland als ze niet durft te gaan slapen. Thuis ben ik haar mama en zij mijn kindje.

Tijdens het bezoekmoment verdwijn ik op de achtergrond en kan ik er zelfs van genieten om haar te zien spelen met haar ouders. Voor haar is het natuurlijk de ideale wereld: eindelijk twee volwassen mensen die alle tijd hebben om met haar te spelen en die na afloop zelfs al haar rommel voor haar opruimen, welk kind zou dat nu niet fijn vinden? 😉 Op de terugweg vertelt ze heel fier: “Ik ben een speciaal kindje hè mama?” “Ja meisje, jij bent heel bijzonder”, antwoord ik dan. “Ik ben zo speciaal omdat ik twee mama’s en papa’s heb die van mij houden hè?” Sindsdien bij mij geen tranen meer op de terugweg naar huis. Die momenten voelen als een verrijking in mijn leven omdat zo’n moeilijke situatie toch een  positief gevoel kan geven bij die lieve meid.

Vergeten door mama en papa

Spijtig genoeg gaan niet alle bezoeken zo goed, want soms wordt ze vergeten door haar mama en papa. Dan breekt mijn hart als ze me vraagt: “Komen ze niet omdat ik niet lief ben?” Uiteraard zijn wij er dan om dat verdriet op te vangen en haar duidelijk te maken dat het niet aan haar ligt. Die onzekerheid die bij pleegzorg vaak om de hoek komt kijken is toch niet altijd even gemakkelijk om mee om te gaan, niet voor ons en al zeker niet voor de kinderen. Maar ik doe het met alle liefde van de wereld, ik weet dat we echt een meerwaarde zijn voor Robbe en Lotte, dat hun leventje er heel anders uit zou zien zonder ons…

Als je aan Lotte vraagt wat ze later wil worden, antwoordt ze altijd resoluut: “Mama! Maar ik wil geen kindje uit mijn buik, maar eentje die in het ziekenhuis ligt zonder een mama die ervoor kan zorgen…” En net voordat ik begin te smelten zegt ze:”… want dan scheurt mijn poep niet open!”  Haha, zalig toch, die eerlijkheid van een kind?!